De Europese roman

Is `Grand Hotel Europa´ echt zo goed? Onwillekeurig bekruipt je toch een wat ongemakkelijk gevoel, wanneer je al de lofzangen op de roman van Ilja Leonard Pfeijffer leest. 

Het is zeker geen straf de vuistdikke roman te lezen. Ondanks de vele zware thema´s die Pfeijffer aansnijdt, weet hij een lichte toon te treffen. Een toon die geregeld een glimlach om de lippen te weeg brengt. De titel is veelzeggend. `Grand Hotel Europa´ is een roman over het oude continent, over immigratie, massatoerisme en ook over liefde. Dat is veel en al snel te veel. 

Zo niet bij Pfeijffer, zwierig schrijft hij zich een weg door het Europese doolhof. Uit zijn voorgaande romans wisten we al, dat de schrijver moeilijke onderwerpen niet uit de weg gaat. Nu hij daar massatoerisme aan heeft toegevoegd moest hij zijn thuisbasis Genua even verlaten en Venetië als uitvalsbasis kiezen. 

Hij doet het goed. Of de schrijver Ilja Leonard Pfeijffer nu aan het woord is of de andere hoofdrolspelers, zoals zijn geliefde Clio, de oude intellectueel Patelski, piccolo Abduhl of de Chinese hoteleigenaar Wang. 

Pfeijffers zinnen zijn trefzeker in hun zuidelijke zwierigheid en dat is een prestatie op zich. Toch wekt de opgevoerde schrijver Ilja Leonard Pfeijffer een lichte ergernis met zijn opzichtige voorkeur voor fraaie dameskledij en mooie herenkostuums. Liefst van wereldvermaarde couturiers. Van mij mag hij, maar moeten we het keer op keer horen? 

Of is het een flirt met de kasteelromannetjes, waarin de hoofdpersonen uit den treure worden beschreven inclusief kledij en kapsel. Die ergernis groeit als hij zijn tirades loslaat op de toeristen die op zijn pad verschijnen. Natuurlijk zijn die allen gekleed in korte broek en laten allemaal het overvloedige vlees al te opzichtig lillen. Ja, ja, we weten het inmiddels wel. Iedereen heeft het wel eens gezien op het strand of op de camping.

Misschien is het voor mij, wonende in Catalunya, wel een beetje een Italiaans dingetje van Pfeijffer, die fixatie op de kledij. Ook de culturele Odysee van Pfeijffer met zijn al te mooie en verwende Clio uit adelijke familie lijdt hieronder. Alsof niet alleen Italië gebukt gaat onder zijn verleden en eigenlijk geen toekomst heeft, maar dat ook de rest van Europa dit droeve lot treft. 

Dit is af en toe een beetje Baudet-achtig. Dit in tegenstelling tot de hoofdstukken over immigratie en massatoerisme. Veel van zijn prachtvolle tirades van elk van zijn protagonisten zou je dagelijks willen laten horen in de vertrekken van Europese leiders. 

Om de beginvraag te beantwoorden: Ja, `Grand Hotel Europa´ is echt een rijke  roman, waarin je keer op keer nieuwe lagen ontdekt. Glansrijk doorstaat hij de momenten van ergernis. Voorlopig heeft Pfeijffer de lat voor de Nederlandse literatuur op een aanzienlijke hoogte gelegd. Vooralsnog is de grote Nederlandse roman die het verdient in alle Europese talen uitgegeven te worden. Wellicht dat we dan kunnen spreken van een Europese roman.Want dat is toch wat Ilja wil zijn, een Europeaan.