Boekenkast is vol

W e hebben er lang op moeten wachten, de verhalen van de overwonnenen. Hoe was het om deel uit te maken van de verliezende krijgsmachten van het Derde Rijk en het keizerrijk Japan?  Erg populair zijn dergelijke verhalen - zeker in eigen land - natuurlijk niet. Hoewel de roman `Menselijke Voorwaarden´ van de Japanner Junper Gonikawa (1956) ook in Japan bij verschijnen een succes was.  Doorgaans is dit evenwel niet het geval. Wellicht speelde de schaamte een rol, omdat het avontuur met grote woorden was aangegaan. Dan is teloorgang des te treuriger. Er is niets heldhaftigs aan de terugtocht. Dat we in Nederland lang hebben moeten wachten op `Menselijke Voorwaarden´ ligt meer aan de omvang van de roman en de angst van uitgevers er weinig aan te kunnen verdienen.Vorig jaar verscheen het 1500 pagina´s tellende meesterwerk eindelijk als de verdiende uitgave in het Nederlands. Verfilmd was het al eerder. Het is het onvoorstelbare verhaal van een jonge ambtenaar die poog...

I s `Grand Hotel Europa´ echt zo goed? Onwillekeurig bekruipt je toch een wat ongemakkelijk gevoel, wanneer je al de lofzangen op de roman van Ilja Leonard Pfeijffer leest.  Het is zeker geen straf de vuistdikke roman te lezen. Ondanks de vele zware thema´s die Pfeijffer aansnijdt, weet hij een lichte toon te treffen. Een toon die geregeld een glimlach om de lippen te weeg brengt. De titel is veelzeggend. `Grand Hotel Europa´ is een roman over het oude continent, over immigratie, massatoerisme en ook over liefde. Dat is veel en al snel te veel.  Zo niet bij Pfeijffer, zwierig schrijft hij zich een weg door het Europese doolhof. Uit zijn voorgaande romans wisten we al, dat de schrijver moeilijke onderwerpen niet uit de weg gaat. Nu hij daar massatoerisme aan heeft toegevoegd moest hij zijn thuisbasis Genua even verlaten en Venetië als uitvalsbasis kiezen.  Hij doet het goed. Of de schrijver Ilja Leonard Pfeijffer nu aan het woord is of de andere hoofdrolspelers,...

I n   het jaar 1994 bracht de Spaanse journalist-schrijver Arturo Perez Reverte een bezoek aan Nederland. Dit om zijn nieuwste boek `Comancheland’ te promoten, waarin hij verslag deed van zijn jaren als oorlogsverslaggever in Bosnië- Herzegovina. Het was een merkwaardige ontmoeting in het Rembrandthotel in Amsterdam. De uitgever had verzuimd mij te vertellen, dat Perez Reverte het Engels niet machtig was en louter Frans en Spaans sprak. Mijn middelbare school Frans was niet om over naar huis te schrijven om maar niet te spreken van het Spaans na een een jaar conversatiecursus. Perez Reverte sprak de gedenkwaardige woorden: ,,Somos hombres de literatura , entendemos’’.  Dit om mij toch vooral moed in te spreken en niet het interview af te breken. Hakkelend worstelden we ons door een gesprek, dat mij bij bleef als bijzonder. Perez Reverte had gelijk. Ondanks het taalprobleem wisten we toch redelijk gedachten te wisselen over de journalistiek en de oorlogsjournali...