De tocht naar Ripe

Hoe oud waren we? Hooguit een jaar of 28 en volledig verslingerd aan de boeken van Malcolm Lowry. We verslonden natuurlijk ‘Under the Volcano´, ‘Dark as the grave where in my friend was laid´, `October Ferry to Gabriola´, `Hear Us Oh Lord from Heaven Thy Dwelling Place´. Natuurkijk in het Engels. Alleen al die titels. 

En de romans waren niet genoeg voor onze literaire honger. Bevriende boekhandelaren voorzagen ons van de onvolprezen biografie van Douglas Day, zijn verzamelde brieven en alles wat er nog verscheen. Eigenlijk herinner ik me niet, later ooit nog zo gek te zijn geweest van een schrijver. Wat was het, zijn drankzucht? Ja, dat herkende we wel.

Bovenstaande foto´s zijn genomen tijdens onze pelgrimage naar Lowry´s begraafplaats in het landelijke Engelse Ripe. Het was een reis die de naam onvergetelijk verdient. De eerste reis in mijn eerste echte baan in mijn eerste nieuwe auto. Een zwarte Citroen Visa met lichtbruine ademende stoelen en het typische twee cilinder Citroengeluid.

Het was nog in de tijd voor de tunnel en een degelijke controle bij het verlaten van de ferry stond ons te wachten. Mijn reisgenoten hadden zich danig ingedronken aan de ferrybar en ikwas ook niet geheel nuchter. Helaas meenden die reisgenoten de douaniers met enige fuck yous te moeten aanmoedigen op te schieten.

De laatsten lieten zich dit niet aanleunen en gingen over tot een grondige controle, inclusief het verwijderen van de deurpanelen, hetgeen ik als eigenaar van een nieuwe auto toch enigszins spijtig vond.  Natuurlijk vonden ze niets en mochten we onze reis voortzetten bij het ochtendgloren, een beetje benauwd dat de douaniers onze komst hadden doorgegeven aan de lokale politie ter alcoholcontrole.

Dat viel mee en we bereikten een keurig hotel zonder brokken. De volgende dag wisten wij met de kaart bij de hand – de tijd zonder gps - eerst richting Rije te rijden. Om na enige honderden kilometers tot de ontdekking te komen, dat we naar Ripe wilden. Want je bent liefhebber of niet en dan wil je natuurlijk ´to pay our respect´.

Geheel nuchter wisten we Ripe te bereiken om diep onder de indruk het kerkhof te bezoeken, foto´s te nemen van deze gedenkwaardige gebeurtenis, onze komst vast te leggen in het gedenkboek en natuurlijk het huis te zoeken waar hij zijn laatste nacht erg dronken had doorgebracht. Alleen, nadat zijn echtgenote gevlucht was uit angst voor zijn alcoholische agressie.

Er was een man die zich nog iets herinnerde van die rare schrijver, maar daarover weinig wetenswaardigs wist te vertellen. Behalve dan dat hij hem de hand nog had gedrukt. De terugreis moet vast nog wel iets bijzonders geweest zijn, alleen herinner ik me daar niets van.

Van mijn toenmalige vrienden is eentje spoorloos verdwenen, de ander werd later nog bekend vanwege zijn publieke functie. Ben ik nog zo verslingerd aan Lowry? Mwah, de film ‘ Under the Volcano´ vond ik geweldig. Later heb ik zijn boeken nog wel eens te hand genomen. Ik was niet meer zo ontdaan. Al heb ik ze wel meegenomen naar mijn nieuwe woonland. Dat dan weer wel. Net zoals de foto´s.